Al jaren voel ik het verlangen om mijn verhaal te delen met de wereld. Op een positieve manier. Ik leef in het NU en bouw aan mijn toekomst. Details over wat er gebeurd en niet gebeurd is, maken het begrijpelijk en herkenbaar voor lezers, maar dat verpulvert mijn privacy en die van de mensen om me heen. Dat is de eeuwige interne discussie die me tegenhoudt.
"Het boek" komt echter steeds weer naar boven als er een denkoefening is à la "wat wil je nog gedaan hebben voor je sterft?" Ik ben er wel eens aan begonnen maar merkte al snel dat ik nog te diep in mijn proces zat. 

Recent vond ik  een vorm om ermee naar buiten te komen.

In het tijdschrift van Autisme Vlaanderen werd een oproep gelanceerd om ervaringen te delen met begeleiding. Wat heb ik steeds een troost gevonden in verhalen van anderen die in hetzelfde schuitje zaten! Mijn insteek bij het schrijven van dit artikel was dan ook: "hoop geven dat je eruit kan komen en dat het echt oké is om hulp te vragen." Ter inspiratie voor wie niet weet hoe eraan te beginnen, en misschien geeft het wat nieuwe moed voor degenen die middenin een herstelproces zitten.

Eigenlijk gaat mijn herstelverhaal breder dan 'gecamoufleerd autisme', maar dat was nu eenmaal de context. Mijn boodschap is evenzeer van toepassing op andere ingrijpende toestanden: helen is mogelijk en je moet het niet alleen doen.

Klik hier voor het artikel, dat is een PDF die zal downloaden.

Het is mijn missie om mensen te ondersteunen in het proces van zichzelf te bevrijden, op welke manier dan ook, en naar buiten komen deze getuigenis is daar een belangrijk stuk van.

Wil je reageren, dan kan je het contactformulier gebruiken. Delen mag als je iemand kent die ermee geholpen kan zijn, vermeld wel steeds de bron (Autisme Vlaanderen) owv copyright of deel de link naar deze pagina.